قابلیت کنترل خودمختار پهپاد را می توان به 6 سطح تقسیم کرد:
(1) برنامه ها و استراتژی های کنترل کاملاً نهادینه ، بدون امکان پاسخگویی به تغییرات در خود و محیط ، (کنترل اتوماتیک)
(2) امکان سازگاری با عدم قطعیت اشیاء و محیط ها و امکان تغییر پارامترها و ساختارها.
(3) قابلیت تشخیص خطا ، جداسازی و بازسازی سیستم در زمان واقعی با توجه به شرایط گسل.
(4) امکان تصمیم گیری و برنامه ریزی مجدد کارها بر اساس تغییر وظایف و موقعیت ها.
(5) امکان تعامل و همکاری با سایر مونومرها یا سیستمها.
(6) توانایی خودآموزی و توانایی خوشه در خود سازماندهی و هماهنگی.
GG نقل قول بالا ؛ کنترل مستقل&به نقل از؛ را می توان به انواع زیر تقسیم کرد:
استقلال تطبیقی: یعنی کنترل خودمختار با هدف سازگاری با عدم قطعیت های گوناگون ، که عوامل نامشخص ناشی از اشیاء ، محیط ، وظایف و موقعیت و غیره را در بر می گیرد ، به گونه ای که سیستم هنگام شرکت پهپاد می تواند به هدف کنترلی برسد.
استقلال سیستمیک: وقتی سیستم به عنوان یک عامل مستقل با سایر نمایندگان یا افراد همکاری می کند ، می تواند هماهنگی ، همکاری ، مذاکره و سایر اقدامات کنترلی خودمختار را انجام دهد. بر اساس کنترل تطبیقی خاص خود ، می تواند سیستم عامل های مختلفی را با استفاده از دستگاه همکاری مستقل با سیستم عامل ایجاد کند ، و از بسیاری جنبه ها از جمله منابع و کارآیی ، اثر کنترل بهینه تری کسب کند.
