هواپیماهای بدون سرنشین نجات ، همانطور که از نام آن پیداست ، وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین هستند که به طور خاص برای نجات اضطراری و واکنش اضطراری استفاده می شوند. آنها با توسعه سریع فناوری هواپیماهای بدون سرنشین ، به ابزاری ضروری و مهم برای تیم های نجات تبدیل شده اند و به بهبود کارآیی نجات و اطمینان از ایمنی زندگی کمک می کنند.
توابع اصلی
هواپیماهای بدون سرنشین نجات دارای طیف گسترده ای از کارکردها هستند که هسته اصلی آن شامل موقعیت یابی جستجو و نجات ، تحویل مواد ، رله نظارت و ارتباطات واقعی {0} واقعی است. به عنوان مثال ، در سایت های فاجعه مانند زمین لرزه ها و سیل ها ، هواپیماهای بدون سرنشین می توانند به سرعت به مجاورت افراد به دام افتاده پرواز کنند و به سرعت افراد مفقود شده را از طریق دوربین های تعریف بالا- و فناوری تصویربرداری حرارتی پیدا کنند. در عین حال ، همچنین می تواند داروهای فوری ، آب و مواد غذایی لازم را برای کاهش نیازهای فوری افراد به دام افتاده تحویل دهد. عملکرد واقعی-}}}} time به مرکز فرمان اجازه می دهد تا پویایی صحنه را به طور کامل درک کند و رله ارتباطات مشکل سیگنال های ضعیف را در مناطق از راه دور حل می کند و تضمین می کند که اطلاعات نجات به موقع منتقل می شود.
عملکرد پرواز
عملکرد عالی پرواز پایه و اساس این است که هواپیمای بدون سرنشین نجات نقش داشته باشد. به طور کلی ، زمان استقامت تا ده ها دقیقه یا حتی ساعت است که می تواند از عملیات مداوم پشتیبانی کند. ارتفاع و سرعت پرواز نیز شاخص های مهمی هستند. ارتفاع پرواز بالاتر به گسترش دامنه جستجو کمک می کند ، در حالی که سرعت سریعتر تضمین می کند که به سرعت می توان به منطقه هدف رسید. ظرفیت بار توانایی خود را در حمل لوازم نجات تعیین می کند. طراحی بار معقول به هواپیمای بدون سرنشین اجازه می دهد تا به طور کارآمد پرواز کند و وظایف تحویل مواد لازم را انجام دهد.
سنسورها و تجهیزات مجهز
به منظور صلاحیت برای مأموریت های نجات در محیط های مختلف پیچیده ، هواپیمای بدون سرنشین نجات به انواع سنسورها و تجهیزات پیشرفته مجهز شده است. دوربین های تصویربرداری حرارتی می توانند منابع گرمای انسان را در شب یا در دود غلیظ تشخیص دهند و میزان موفقیت جستجو و نجات را تا حد زیادی بهبود بخشند. دوربین های HIGH -} Definition به فرماندهان در تصاویر سایت - Clear ارائه می دهند. دستگاه های رادار و بینایی شبانه به هواپیماهای بدون سرنشین اجازه می دهند تا در آب و هوای بد یا محیط های تاریک پایدار پرواز کنند و از پیشرفت صاف عملیات نجات اطمینان حاصل کنند.
