بسیاری از کشاورزان کوچک نمی توانند - یا نمی دانند چگونه - الگوریتم ها را در فرآیندهای خود ادغام کنند. در ایالات متحده، مزارع خانوادگی کوچک با کمتر از 350 دلار،000 درآمد قبل از هزینه، 88.1٪ از کل مزارع را تشکیل می دهند. نیازی به گفتن نیست که آنها امکانات لازم برای استفاده از هوش مصنوعی را ندارند.
بیشتر کشاورزان کوچک و متوسط به دلیل تجزیه و تحلیل پیچیده مورد نیاز برای مدیریت محصولات کشاورزی، دام و تجهیزات به هوش مصنوعی متوسط نیاز دارند. آنها باید انتظار داشته باشند که بین 100،000 تا 9 میلیون دلار برای آموزش، آزمایش و ادغام آن هزینه کنند. مهندسان هوش مصنوعی به تنهایی می توانند صدها هزار دلار در سال هزینه کنند.
از آنجایی که اکثر مزارع خانوادگی توانایی پرداخت هوش مصنوعی را ندارند، بسیاری از آنها به پهپادها روی آورده اند تا آن را در دسترس تر کنند. هزینه اولیه یک پهپاد با قابلیت‌های مشابه یک تراکتور سایز متوسط حدود 150 دلار است،000 - مدل‌های دیگر می‌توانند حتی کمتر قیمت داشته باشند. این هواپیماهای بدون سرنشین می توانند به کشاورزان کمک کنند تا از یکی از امیدوارکننده ترین پیشرفت های تکنولوژیکی قرن حاضر بهره ببرند.
در اینجا پنج روشی که پهپادها هوش مصنوعی را برای کشاورزان خرده‌مالک و متوسط قابل دسترسی‌تر می‌کنند آورده شده است:
1. جمع آوری داده ها در زمان واقعی
وقتی پهپادها به حسگرها، دوربین‌های با وضوح بالا و فناوری تصویربرداری مجهز شوند، خوراک داده ثابتی را برای الگوریتم‌ها فراهم می‌کنند تا در زمان واقعی تجزیه و تحلیل کنند. بدون این فناوری، کشاورزان باید راه دیگری - احتمالاً پیچیده تر - برای انتقال اطلاعات بیابند.
از آنجایی که تجزیه و تحلیل حاصل در زمان واقعی انجام می شود، تقریباً هیچ تاخیری بین جمع آوری داده ها و تولید بینش وجود ندارد. برای مثال، در جایی که یک بررسی دستی می‌تواند تا 48 ساعت طول بکشد، یک پهپاد می‌تواند در عرض چند دقیقه تمام شود. این سرعت در فصل کاشت و برداشت بسیار مهم است.
2. راحتی در استفاده
توسعه و حفظ یک مدل می تواند پیچیده باشد. معمولاً، بدون مهندس هوش مصنوعی، اکثر کسب و کارهای کوچک تخصص لازم برای انجام این کارها را ندارند. با این حال، یکپارچگی کارها را ساده می کند - یک پهپاد با هوش مصنوعی داخلی بر اساس سهولت استفاده طراحی شده است، بنابراین کشاورزان نیازی به نگرانی زیادی در مورد جنبه فنی چیزها ندارند.
3. لوازم جانبی داخلی
پهپادها دارای دوربین هایی برای ثبت تصاویر از راه دور، حسگرهایی برای نظارت و سیستم های نازل برای پاشش کود یا آفت کش ها هستند. کشاورزان می توانند لوازم جانبی اضافه کنند. به عنوان مثال، آنها می توانند از تصویربرداری حرارتی برای اندازه گیری تنش رطوبت خاک یا شناسایی شکارچیان نزدیک استفاده کنند.
این لوازم جانبی هوش مصنوعی را در دسترس تر می کند زیرا داده های بیشتری را برای تجزیه و تحلیل ارائه می دهد. به عنوان مثال، از آنجایی که گیاهان تحت استرس نمی توانند نور آبی و قرمز را به دلیل از دست دادن رنگدانه کلروفیل جذب کنند، دوربین های نور مادون قرمز نزدیک می توانند به الگوریتم ها در شناسایی بیماری های محصول کمک کنند.
4. بینش داده محور
پهپادها دقت تجزیه و تحلیل هوش مصنوعی را افزایش می دهند. از آنجایی که بیشتر تهدیدات برای محصولات کشاورزی و دام قابل مشاهده است، یک مدل پایه می تواند اطلاعات کافی را برای بهبود بینش مبتنی بر داده ارائه دهد. چه کشاورزان به کمک الگوریتم خود برای بذر، آبیاری یا شمارش گاو نیاز داشته باشند، آنها فقط به یک پهپاد نیاز خواهند داشت.
5. پذیرش مقرون به صرفه
کشاورزان برای ساخت پهپادهای مبتنی بر الگوریتم کمتر از توسعه هوش مصنوعی هزینه خواهند کرد. آنها همچنین به دلیل مزایایی که دوربین ها و سنسورهای با وضوح بالا ارائه می دهند، صرفه جویی بیشتری خواهند داشت. در واقع، استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین به تنهایی منجر به بازگشت سرمایه 12 دلاری در هر هکتار، بسته به محصول، می شود.
هنگامی که کشاورزان از هواپیماهای بدون سرنشین برای تقویت هوش مصنوعی خود استفاده می کنند، اغلب بازده قابل توجهی را مشاهده می کنند که هزینه سرمایه گذاری را جبران می کند. این فناوری می تواند بازده آنها را افزایش دهد و در زمان آنها صرفه جویی کند و در عین حال نیاز به کار دستی و نگهداری تجهیزات را به حداقل برساند.
