هواپیماهای بدون سرنشین (بدون سرنشین) نوعی از هواپیماهای بدون سرنشین است که در درجه اول توسط رادیو یا با رویه های خاص خود کنترل می شود. توسعه موفق و کاربرد میدان جنگ آن فصل جدیدی را در «جنگ غیر تماسی» تحت سلطه حمله دوربرد سلاح های هوشمند و سلاح های مبتنی بر اطلاعات باز کرده است.
در مقایسه با هواپیماهای سرنشین دار، مزایای اندازه کوچک، هزینه کم، آسان برای استفاده، الزامات پایین برای محیط مبارزه، زنده ماندن قوی و مانند آن، و بسیار مورد علاقه ارتش در سراسر جهان است. در چندین جنگ محلی، هواپیماهای بدون سرنشین (UAVs) با قابلیت های دقیق، کارآمد و انعطاف پذیر خود در زمینه های تشخیص، جمینگ، فریب، جستجو، کالیبره کردن و بهره برداری در شرایط نامنظم نقش قابل توجهی ایفا می کنند و منجر به مطالعات بی پایان در زمینه علوم نظامی، فناوری تجهیزات و دیگر مسائل مرتبط با آن شده اند. همراه با کشتی های آرسنال، تانک های بدون سرنشین، سربازان ربات، سلاح های ویروس کامپیوتری، سلاح های مبتنی بر فضا و سلاح های لیزری در رحم، به نقش مهمی در صحنه نبردهای زمینی، دریایی، هوایی و آسمانی در قرن بیست و یکم تبدیل خواهد شد و تأثیر عمیقی بر مبارزه نظامی آینده اعمال خواهد کرد.
برخی کارشناسان پیش بینی می کنند: «آینده جنگ هوایی، ویژگی های مخفیانه هواپیماهای بدون سرنشین و مبارزه با سلاح های ضد هوایی خواهد بود.» با این حال، با توجه به این که اواو هنوز چیز جدیدی در زمینه تحقیقات نظامی است، تجربه عملی کمی دارد و فناوری های مختلف به اندازه کافی کامل نیستند، بنابراین کاربرد رزمی آن هنوز محدود به فناوری های محدودی مانند الکترونیک در ارتفاع بالا و بررسی عکاسی است و تأثیر زیادی به دلیل تأثیر و اثربخشی رزمی خود را در میدان جنگ به طور کامل اعمال نشده است. بنابراین کشورهای بزرگ نظامی جهان توسعه هواپیماهای بدون سرنشین را افزایش می دهند. با توجه به آزمایش مبارزه واقعی و نیاز به مبارزه در آینده، هواپیما بدون سرنشین توسعه سریع تر در جنبه های بیشتر دریافت کنید.
