کشاورزی بدون سرنشین که بیشتر متکی به هواپیماهای بدون سرنشین کشاورزی است، پیشرفتی در علم و فناوری است که در سال ۲۰۱۴ پدیدار شد.
uAVs کشاورزی مجهز به سیستم های ناوبری جی پی اس است که کروز به طور خودکار و دوربین های استاندارد است که به طور خودکار توسط سیستم کروز کنترل می شود.
نرم افزار روی زمین به هواپیماهای بدون سرنشین اجازه می دهد تا تصاویری با وضوح بالا از زمین بگیرد.
نرم افزار کروز هواپیماهای بدون سرنشین از رادیوی سنتی برای کنترل پرواز هواپیماهای بدون سرنشین استفاده می کند، از جمله طراحی مسیر پرواز، به حداکثر رساندن پوشش مزرعه، و کنترل دوربین برای تسهیل پردازش تصویر بعدی.
در وضوح پایین، کشاورزان می توانستند تصاویری را که پیش از این ندیده بودند ببینند: محصولات کشاورزی را می توان در ارتفاعات تا ۱۲۰ متر مشاهده کرد که ارتفاع بالای مورد نیاز دولت آمریکا برای پرواز منظم هواپیماهای بدون سرنشین است و هر بالاتری باید به کنترل ترافیک هوایی گزارش می شد.
تصاویر هواپیماهای بدون سرنشین ارزان تر هستند و وضوح بالاتری نسبت به تصاویر ماهواره ای دارند.
هواپیماهای بدون سرنشین می توانند سه نوع اطلاعات دقیق را در اختیار کشاورزان قرار دهند.
ابتدا مشاهده محصولات کشاورزی از هوا به کشاورزان کمک می کند تا مشکلات آبیاری، مشکلات خاک و حتی محصولات و باکتری هایی را که چشم غیر مسلح نمی تواند تشخیص دهد، لکه دار کنند.
دوم، دوربین های هوایی می توانند لایه های متعددی از تصاویر را فراهم کنند، هم طیف بصری طبیعی و هم نور مادون قرمز را تسخیر کنند، تا به کشاورزان کمک کنند تا مشکلات بهداشتی را در محصولاتی که توسط چشم غیر مسلح دیده نمی شوند، لکه دار کنند.
سوم ، هواپیماهای بدون سرنشین می توانند یک بار در هفته پرواز ، هر روز ، و یا حتی هر ساعت ، ارائه انیمیشن های زمان سفارش داده شده است که نشان می دهد تغییرات در رشد محصول و فراهم کردن فرصت برای مدیریت محصول بهتر و یا تشخیص مشکل.
این بخشی از روند کشاورزی داده محور است.
