مهم نیست در کدام کشور، اقتصاد و فناوری شما چقدر پیشرفته است، کشاورزی یک صنعت اساسی است. مردم به غذا به عنوان بهشت خود متکی هستند و کشاورزی برای جهان بی خطر است. کشاورزی در هر کشوری نسبت معینی را به خود اختصاص می دهد. با پیشرفت تکنولوژی روز، کشورهای جهان درجات مختلفی از پهپادها را برای حفظ نباتات دارند، اما به طور کلی کاربرد پهپادها در تولیدات کشاورزی رو به افزایش است.
تاریخچه توسعه پهپادهای حفاظت از گیاهان کشاورزی
ژاپن یکی از اولین کشورهایی است که از پهپادهای کوچک کشاورزی برای تولید محصولات کشاورزی استفاده کرد. در سال 1987، یاماها توسط وزارت کشاورزی ژاپن مأموریت یافت تا اولین پهپاد کشاورزی، پهپاد پاشش 20 کیلوگرمی «R{3}}» را تولید کند. پس از آن، ژاپن به طور گسترده از هلیکوپترهای بدون سرنشین برای محصولات زراعی استفاده کرد. پس از بیش از 20 سال توسعه، ژاپن از 307 در سال 1995 به بیش از 2400 نفر در حال حاضر با بیش از 14{10}} اپراتور افزایش یافته است و تبدیل به بزرگترین کشور در جهان برای سمپاشی هواپیماهای بدون سرنشین کشاورزی شده است.
ایالات متحده یکی از بالغ ترین کشورها در زمینه فناوری کاربردی هوانوردی کشاورزی است. این پروسه توسعه از فناوری حفاظت از گیاهان هلیکوپتر سرنشین دار تا فناوری حفاظت از گیاهان هواپیماهای بدون سرنشین را تجربه کرده است و اکنون یک سیستم نسبتاً کامل صنعت هوانوردی کشاورزی را تشکیل داده است. طبق آمار، ایالات متحده در حال حاضر بیش از 9،000 هواپیمای کشاورزی دارد که 28 درصد از کل هواپیماهای جهان را تشکیل می‌دهند و نرخ مشارکت مستقیم هوانوردی کشاورزی در کشاورزی بیش از 15 درصد است.
روسیه دارای سرزمین وسیع و مناطق کم جمعیت است و همچنین از روش حفاظت از گیاهان با هواپیماهای بدون سرنشین در مقیاس وسیع استفاده می کند. این تیم دارای تعداد زیادی تیم عملیاتی هواپیماهای کشاورزی است، تعداد آنها به 11،000 می رسد، و مساحت فرآوری سالانه زمین های زراعی بیش از 35 درصد از کل مساحت زمین قابل کشت را تشکیل می دهد.
کره جنوبی هم خیلی عقب نیست. از زمان معرفی اولین هلیکوپترهای بدون سرنشین برای عملیات هوانوردی کشاورزی در سال 2003، تعداد پهپادهای کشاورزی و منطقه عملیات هوانوردی کشاورزی سال به سال افزایش یافته است.
2. طبقه بندی پهپادهای حفاظت از گیاهان و مزایای مربوط به آن
در حال حاضر انواع بسیاری از پهپادها در بازار وجود دارد. تا آنجا که به پهپادهای حفاظت از گیاهان مربوط می شود، گریگنارد فکر می کند که می توان آنها را از دو جنبه زیر متمایز کرد:
1. با توجه به قدرت به دو دسته پهپادهای نفتی حفاظت از حیوانات و گیاهان و پهپادهای برقی حفاظت از گیاهان تقسیم می شود
2. با توجه به ساختار مدل، آن را به پهپادهای حفاظت گیاهی با بال ثابت، پهپادهای حفاظت گیاهی تک روتور و پهپادهای حفاظت گیاهی چند روتور تقسیم می کنند.
بنابراین، مزایای استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین برای فعالیت های حفاظت از گیاهان چیست؟
از نظر گریگنارد اولاً کارایی پهپادها بسیار بالاست. عملیات در مقیاس بزرگ می تواند به 120-150 هکتار در ساعت برسد و کارایی آن حداقل 100 برابر بیشتر از سمپاشی معمولی است. علاوه بر این، می تواند سلامت و ایمنی پرسنل کشاورزی و حفاظت از گیاهان را تضمین کند. این پهپاد توسط کنترل از راه دور زمینی یا کنترل پرواز GPS انجام می شود و اپراتورهای سمپاشی از راه دور عمل می کنند تا از خطر قرار گرفتن در معرض آفت کش ها جلوگیری کنند که ایمنی عملیات سمپاشی را بهبود می بخشد.
ثانیاً، پهپادهای کشاورزی در منابع صرفه جویی می کنند، به ترتیب هزینه حفاظت از گیاهان را کاهش می دهند و می توانند 50 درصد از مصرف آفت کش ها و 90 درصد مصرف آب را صرفه جویی کنند.
علاوه بر این، پهپاد حفاظت از گیاهان دارای ویژگی های ارتفاع کم عملیات، رانش کمتر، و می تواند در هوا معلق باشد. جریان هوای رو به پایین که توسط روتور هنگام پاشش آفت کش ها ایجاد می شود به افزایش نفوذ لجستیک به محصولات کمک می کند و مزایای کنترل خوب و غیره را دارد. علاوه بر این، پهپادهای الکتریکی از نظر اندازه کلی کوچک، وزن سبک، استهلاک پایین، نگهداری آسان و هزینه کار پایین در هر واحد عملیاتی هستند. کارکرد آسان است و اپراتورها می توانند به طور کلی بر موارد ضروری مسلط شوند و پس از حدود 30 روز آموزش وظایف را انجام دهند.
3. پنج گرایش پهپادهای حفاظت از گیاهان
1. عملیات ساده تر: پهپادهای حفاظت از گیاهان برای عملیات پیچیده هستند، به خصوص هلیکوپترهای بدون سرنشین که توانایی های بالاتری برای اپراتورها دارند. با توسعه مداوم فناوری پهپادهای حفاظت از گیاهان، کارکرد پهپادهای حفاظت از گیاهان برای کاربران ساده تر و آسان تر خواهد بود.
